تويي كه هر روز از صبح در چشمانت مينگرم ولي تو همواره در هنگام همكلامي سرت را به زير مي افكني. تويي كه همه از در كنار بودن با تو شادند و من غمگين.

چرا ؟

چرا نميدانم آنچه را كه در قلب تو ميگذرد؟

با تو سخن ميگويم.ميخندم.ميگريم.حتي بحث ميكنم ولي نميداني كه من از تك تك اين لحظات پر از احساسم و من نميدانم كه تو فقط به عنوان يك آشنا با من سخن ميگويي.ميخندي ميگيريي و حتي بحث ميكني يا تو هم .....

كاش ميدانستم.

كاش آنقدر نجيب نبودي كه عاشقم كني.

كاش گستاخ بودي و من وقيحانه در چشمانت زل ميزدم و ميگفتم .....

چه ميگفتم؟؟

به تو چه ميگفتم؟؟

كاش نبودي و من نميشناختمت. يا حداقل بودي و اينقدر خوب نبودي

تقدیم به بهترین 

چقدر راحت با گفتن این جمله از کنار عشق های بی سر انجام می گذریم.

حالا می شه فهمید دلیل اینکه ذهن خیلی از ماها شده گورستان دفن خاطراتی که فقط بلدیم ادعا

کنیم به فراموشی سپردیمشون چیه!

همه میگن عشق مقدسه.پس کجاست جای جملاتی از این قبیل " خدا نخواسته" یا " قسمت نبوده"

و....

چرا نمی گیم نخواستم قسمتم باشه؟ یا نتونستم قسمتم رو رقم بزنم و پای عشقم بمونم.

کاش میشد بر جدایی خشم کرد

شاخه های نسترن را با تواضع پخش کرد

 کاش میشد خانه ای از مهر ساخت

 مهربانی را در آن سرمشق کرد

به كه بايد دل بست؟

به كه شايد دل بست؟

سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است .

هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ

گرم، پاسخ گويد

نيست يك تن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ

قدمي، راه محبت پويد

***

خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست

همه گلچين گل امروزند ـ

در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست .

***

به كه بايد دل بست ؟

به كه شايد دل بست ؟

نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ

نقشه يي شيطانيست

در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ

حيله پنهانيست .

***

زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ

هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست

پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ

هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست

به كه بايد دل بست؟

به كه شايد دل بست؟

***

خنده ها ميشكفد بر لبها ـ

تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي

همه بر درد كسان مينگرند ـ

ليك دستي نبرند از پي درمان كسي

***

از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟

ريشه عشق، فسرد

واژه دوست، گريخت

سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟

***

ما چون دو دریچه ٬ روبروی هم٬

آگاه ز هر بگو مگوی هم.

هر روز سلام و پرسش و خنده٬

هر روز قرار روز آینده.

عمر آینه بهشت ٬ اما ... آه

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته هست٬

زیرا یکی از دریچه ها بسته هست.

نه مهر فسون ٬ نه ماه جادو کرد٬

نفرین به سفر ٬ که هرچه کرد او کرد.

وقتی آدم منتظر کسیه زمان چه دیر میگذره دیگه حوصله نداره با کسی حرف بزنه بغیر از اون کسی که منتظرشی انگار که ثانیه ها هم دیگه با هم مسابقه نمیدن و می خوان باهات لجبازی کنن شاید هم این یه امتحانه امتحانی که عقربه های ساعت ازت میگرن و تو نمی نویسی فقط صبر می کنی صبر صبر و صبر

اما تا کی ؟؟؟؟؟ یعنی پایانی داره

خداکنه زودتر بیاد ( آمین )

خب حرفو کوتاه کنم چون اگه زیاد باشه وقتون رو میگیرم و ممکنه حوصلتون سر بره به نظرم کوتاه و مفید باشه شما چی فکر می کنید ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

هذیان های دلم

امروز خیلی دلم گرفته اگه نمی تونستم افکارم رو بنویسم تا حالا دیونه شده بودم همیشه خودمو با حرفهای دیگرون گول می زدم شاید هم دوست دارم باور کنم  که هرکسی یه قسمتی داره ولی سنگینی ترازوی ناعدالتی خدا همیشه به ضرر منه چرا هرچی بلائه باید سر من بیاد خوب چکار کنم اصلا چکار می تونم که بکنم جز اینه که مثل سندان باید ضربه های پتک روزگار و تحمل کنیم . ما که زورمون به کسی نمی رسه پس تحمل می کنیم تحمل تحمل و تحمل

اشتباه نکنید من از دست خدا شکایتی ندارم مگه می تونم داشته باشم ما هرچه می کشیم از دست بنده های خداست .  

کلمه ای که بازیچه دست آدمهایی شده که با اون دلهای ساده رو به خاک  خون بکشن خوب رسم زمونه همینه آدمیت از همون موقعی مرد که هابیل به دست قابیل کشته شد مگرحضرت آدم یک موجود دو بعدی نبود که خوی خدائیش را به هابیل داد و خوی شیطانی را به قابیل ؟

هابیل که جوان و ناکام مرد او راقابیل کشت و این مردمان سنگ دل همان فرزندان قابیل پست و نامردند و اینان هستند که خود را در لباس آدمیت پنهان کردند .

آری من از نورم زلال و بی دود از آتش پاک اما رسم زمونه اینه که همه رو با یه چوب میزنه باید ساخت و سوخت

تقدیم به بی وفا ترین غزل زندگی ام

مرا کسی نساخت خدا ساخت نه آنچنان که کسی می خواست که من کسی نداشتم کسم خدا بود کس بی کسان او بود که

مرا ساخت آنچنان که خودش خواست نه آنچنان که من می خواستم نه از من پرسید و نه از من دیگرم من یک گل

بی صاحب بودم مرا از روح خود در آن دمید و بر روی خاک و در زیر آفتاب سوزان تنها و بی کس رهایم کرد

          عزیزتر از جانم بیا                

                                     تو    می روی   ...

                                   ومن چقدر ساده ام ...

                            که سالهای سال ، در انتظار تو ...

                         کنار   این  قطار   رفته   ایستاده ام ...

                    و همچنان به نرده های ایستگاه تکیه داده ام ...